ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΣΕΛΙΜΗΣ. ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ
13 Μαρτίου – 14 Απριλίου 2019

Ο Μιλτιάδης Σελίμης γεννήθηκε στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου το 1944 και από τα δεκαοχτώ του χρόνια ζει στη Νίκαια. Εκδήλωσε από παιδί κλίση στη ζωγραφική, την οποία καλλιέργησε με την αυτοδιδαχή. Άρχισε να ζωγραφίζει συστηματικά στη δεκαετία του 1980, με υλικό το λάδι και θέματα που αντλεί από τις μεγάλες γιορτές και τα ήθη του τόπου καταγωγής του. Το πανηγύρι του ταύρου με τα ποικίλα του δρώμενα, τα έθιμα του γάμου, τα καφενεία του χωριού αλλά και χαρακτηριστικοί τύποι της Λέσβου, όπως διασώζονται στη μνήμη του ζωγράφου από τα παιδικά του χρόνια, αποδίδονται στο έργο του με τη μεταφορική αμεσότητα της ναΐφ τέχνης. Λεπτοδουλεμένη σχηματοποίηση των μορφών, δυνατό περίγραμμα, ζωηρό χρώμα, ρυθμικές χρωματικές αντιθέσεις και αγάπη για τη λεπτομέρεια διακρίνουν το πηγαίο, με προσωπικό χαρακτήρα ύφος του. Στις πολυπρόσωπες παραστάσεις ο ζωγράφος δημιουργεί έναν πυκνό αφηγηματικό χώρο, που με τη στατική αρμονία και την τάξη του ενδύει τα λαϊκά δρώμενα με μια ατμόσφαιρα τελετουργικής επισημότητας. Στην έκθεση παρουσιάζονται περισσότερα από πενήντα έργα του ζωγράφου, ελαιογραφίες, μικρά σκίτσα, εικόνες και δύο ξυλόγλυπτες ανδρικές κεφαλές.

ΩΡΑΡΙΟ ΕΚΘΕΣΗΣ
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Κυριακή: 10.00-14.00
Τετάρτη: 17.00-20.00
Η έκθεση θα παραμείνει κλειστή την Κυριακή 24 Μαρτίου.

ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ
Κυριακή 17 Μαρτίου, 12.00 / Τετάρτη 27 Μαρτίου, 18.30
Τετάρτη 10 Απριλίου, 18.30 / Κυριακή 14 Απριλίου, 12.00
Όλες τις Κυριακές και τις περισσότερες καθημερινές ο ζωγράφος θα παρευρίσκεται στην έκθεση και θα μιλά για το έργο του με το κοινό.
Οι προγραμματισμένες ξεναγήσεις θα γίνουν από την Μαρία Πούλου, ιστορικό της τέχνης, με τη συντροφιά του Μιλτιάδη Σελίμη.


ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019, 6 μ.μ.
Κύκλοι Ιστορίας της Τέχνης
Β΄ Κύκλος: Ελληνική τέχνη 1900-1940. Ιδεολογικές και αισθητικές αφετηρίες
Η πρόσληψη της μοντέρνας τέχνης τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και η θεσμική παρέμβαση υπέρ των νεωτερικών τάσεων

Την αυγή του εικοστού αιώνα το πρωταρχικό αισθητικό κριτήριο στην Ελλάδα, εκείνο που καθορίζει το κυρίαρχο γούστο σε σχέση με τις εικαστικές τέχνες, είναι η φυσική ομοιότητα. Παρότι, λόγω της αφετηρίας αυτής, ο ακαδημαϊκός ρεαλισμός παραμένει ακμαίος, όλο και περισσότερο αναδύονται αποκλίσεις με υπαιθριστικό και συμβολιστικό προσανατολισμό. Την δεύτερη και την τρίτη δεκαετία του αιώνα θα φανεί καθαρά πως οι νεωτερικές κατευθύνσεις, πιο τολμηρές τώρα, συμπορεύονται κατά κανόνα με τις προοδευτικές ιδεολογικές τάσεις της εποχής. Οι αντιακαδημαϊκοί καλλιτέχνες συνδέονται με τους δημοτικιστές, τους υποστηρικτές της μεσαιωνικής τέχνης, ενίοτε με τους σοσιαλιστές και κυρίως με την ιδεολογία του φιλελεύθερου αστικού εκσυγχρονισμού. Οι εκφραστές του εκσυγχρονισμού αυτού σε πολιτικό επίπεδο, οι βενιζελικές κυβερνήσεις και οι δημοκρατικοί, προχώρησαν σε σημαντικές θεσμικές παρεμβάσεις με στόχο την ανανέωση της ελληνικής τέχνης. Η αναδιάρθρωση της ανώτατης καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, η ανάθεση σημαντικών θέσεων σε πρόσωπα όπως ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Κώστας Δημητριάδης και ο Κωστής Παρθένης, η ενίσχυση μουσειακών θεσμών και η ίδρυση νέων είναι μερικές από τις κρίσιμες μεταρρυθμίσεις που προώθησαν.

CONNECT WITH US