ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ, ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ (1996)

Ο Κώστας Βαρώτσος έχει στο ενεργητικό του μια ιδιαίτερα δημιουργική πορεία τεσσάρων δεκαετιών. Το έργο του, είτε πρόκειται για γλυπτική του τοπίου είτε για γλυπτική του αστικού περιβάλλοντος, συνδέει τη σύγχρονη ματιά με θεμελιακές αρχές της καλλιτεχνικής παράδοσης. Έτσι, τα τεχνοκρατικά στοιχεία της τέχνης του, τα βιομηχανικά υλικά, ο τρόπος κατασκευής και η εκτατική κλίμακα στο χώρο, δεν απευθύνουν μια ερμητική γλώσσα στον θεατή, αντίθετα επιτυγχάνουν την επικοινωνία με αυτόν μέσω της έμφασης του γλύπτη στην αισθητηριακή εμπειρία και τον πολυσθενή αντίκτυπό της.
Στην ενότητα των Οριζόντων, από την οποία προέρχεται το έργο της εικόνας, βασικά γεωμετρικά σχήματα γεμίζουν ή μισογεμίζουν από τη συσσώρευση επάλληλων στρώσεων γυαλιού έως το σημείο εκείνο, στο οποίο θα προκληθεί η οπτική και νοητική μεταφορά: η ψευδαισθητική εντύπωση ενός υδάτινου ορίζοντα. Με τη διήθηση του φωτός στην επιφάνεια του γυαλιού και την έκπληξη του αναπάντεχου και αντιρεαλιστικού συνειρμού, οι Ορίζοντες ενθαρρύνουν νέες αναγνώσεις του γλυπτού και του περιβάλλοντα χώρου. Ο κυκλικός Ορίζοντας της εικόνας δωρήθηκε από τον καλλιτέχνη στη Δημοτική Πινακοθήκη ‘Ντίνος Κατσαφάνας’ τον Σεπτέμβριο του 2019. Είναι το δεύτερο έργο του γλύπτη στον Δήμο Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη, μαζί με τη συνολική διαμόρφωση της πλατείας και τη γλυπτική παρέμβασή του στην Πλατεία Αγίου Ιωάννη Ρέντη το 2003.

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 6 μ.μ.
ΚΥΚΛΟΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Α΄ Κύκλος: Προϊστορική και αρχαία ελληνική ζωγραφική
Από την ελληνιστική ύφεση στη ρωμαϊκή ακμή της ζωγραφικής

«Τα ΄Tοπία της Οδύσσειας΄ ίσως να μη φαίνονται εκ πρώτης όψεως αξιόλογα στα σύγχρονα μάτια, τα συνηθισμένα σε αιώνες τοπιογραφικής παράδοσης από την Αναγέννηση και μετά. Αν όμως τα δει κανείς μέσα στο πλαίσιο της αρχαίας ζωγραφικής που προηγήθηκε, τότε γράφουν ιστορία. Για πρώτη φορά στην αρχαία ζωγραφική η ανθρώπινη μορφή εξουσιάζεται, ορισμένες μάλιστα φορές τυλίγεται και χάνεται μέσα στην απεραντοσύνη της φύσης. Το ανθρώπινο κορμί και η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν παρουσιάζονται εδώ ως το μόνο ή το κύριο αντικείμενο του καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος, όπως ήταν για αιώνες στην παλιότερη ελληνική ζωγραφική, αλλά μάλλον ως μια όψη ενός απέραντου κόσμου, στον οποίο η ατμόσφαιρα, ο ευρύς ορίζοντας του ωκεανού, τα βράχια, οι λόφοι, τα δένδρα και οι πηγές είναι ουσιαστικά και αιώνια στοιχεία. Επιπλέον, καθώς οι ανθρώπινες μορφές εισάγονται σ΄ αυτόν τον κόσμο, αρχίζουν να απορροφούν μέρος του χαρακτήρα του και γίνονται και οι ίδιες σκιώδεις, ρευστές και ιμπρεσιονιστικές...»
Τζέρομ Τζόρνταν Πόλιτ, Η τέχνη στην ελληνιστική εποχή

Εικόνα: Τοπία της Οδύσσειας, Ο Οδυσσέας στη χώρα των Λαιστρυγόνων, τοιχογραφία, προέλευση: Ρώμη, Οικία του Εσκυλίνου Λόφου, μέσα 1ου αι. π.Χ., Ρώμη, Μουσεία Βατικανού

Την Τετάρτη 18/12, στην τελευταία ενότητα του Κύκλου για την αρχαία ζωγραφική:
Οι γραπτές επιτύμβιες στήλες, η ταφική τοιχογραφία και το ψηφιδωτό των ελληνιστικών χρόνων. Από την ανθρωποκεντρική ελληνιστική παράδοση στο ενδιαφέρον για τον περιβάλλοντα χώρο και την επινόηση της συνεχούς αφήγησης. Τα ρωμαϊκά αντίγραφα δίαυλος διάσωσης της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής. Η ρωμαϊκή ζωγραφική ως αστική συνήθεια, οι καινοτομίες της, τα πορτραίτα του Φαγιούμ.

CONNECT WITH US